 |
Terugreis
Terelj - Mongolië
|
27 Augustus 2008 | 12:46:55
|
Het afscheid van de medewerkers van het resort was hartverwarmend. Het hele clubje stond aangetreden om me uit te zwaaien.
De goodbye party, zaterdagavond, was leuk. Samen met mij namen drie anderen ook afscheid en met z’n vieren hebben we lachen, gieren, brullen gekookt. Zoiets hadden ze nog niet meegemaakt. Veel hatsaflats met groeten snijden en Italiaanse kruiden toevoegen. De spaghetti werd in koud water gelegd om te koken en er zo ook weer uitgevist. Vervolgens zat het aan elkaar gekookt want er was niet losgeroerd en dat werd met de hand weer losgemaakt. Arbeid kost hier niks.
Om 8 uur zouden we aan tafel maar dat werd 9 uur. Jammer want nu was alles koud. Ach daar halen ze de schouders over op, dan maar koude spaghetti. Die warmden ze op in de magnetron en mijn prutje met vlees kon ook nog wel een keer worden opgewarmd. ‘t Is hier Mongolië. Wat maakt het uit, wat maak je je druk. Het is al leuk om met elkaar te eten, wat en hoe je eet maakt niet uit…. toch?? (Met het uitserveren bleek weer even hoeveel routine ze met elkaar hebben opgebouwd. In no-time was de boel verdeeld en uitgeserveerd.)
Er bleef niks over want zoiets hadden ze nog niet te eten gehad. Vers fruit, met een bolletje ijs werd met een applaus begroet.
Ik had zelfs Mongoolse wijn. Nou dat had ik beter niet kunnen doen want die is bijgesuikerd en dan wordt het een soort Pleegzuster Bloedwijn, maar dan anders, smeriger. Maar er was ook Fanta en dat is ook weer een traktatie. Kortom het was Sinterklaas.
Natuurlijk waren er toespraken en ik kreeg van het resort een paar t-shirts die ik ook had willen kopen, een pet en een ding. Voor hen had ik voor de lange winteravonden een 10tal video’s laten kopen. Weer applaus. Verder had ik een dvd gebrand van video’s en foto’s die ik van hen gemaakt had bij het voetballen, personeelsfeest en nog wat activiteiten. Hilariteit alom. Het dansen kwam niet van de grond dus maar gestopt om een uur of 12.
Iedereen min of meer tevreden maar bed. Ik voorop.
Zondagmorgen zijn Jaap, een Nederlander die tijdelijk in het resort is om wat klussen te doen, en ik al naar Ulaan Baator vertrokken. Hij zou mij maandagmorgen naar het vliegveld brengen.
Bovendien kon ik nu afscheid nemen van UB. Dat klinkt wat dramatisch maar het is leuk om er nog even een laatste blik rond te werpen. Ook kon ik nu nog de foto’s van het optreden van de straatkinderen aan de begeleidster geven. Daarvoor spraken we, hoe kan het anders, af in Café Amsterdam. Kon ik daar ook gelijk gedag zeggen.
Met Jaap ergens geluncht waar de TV aanstond en de bokswedstrijd door een grote groep Mongolen werd gevolgd. Die werd door “onze Mongool gewonnen. Gouden medaille en groot feest natuurlijk, het volkslied werd staande uit volle borst meegezongen en het bleef verder nog lang onrustig in de stad.
Om half vijf zijn we maandagmorgen opgestaan. Hals zes moest ik op het vliegveld zijn.
De vliegreis verliep vlekkeloos op de vertrektijd na. In plaats van 7.35 vertrokken we om 9.15 uur en waarom we nou in Novosibirsk zijn geland is niet duidelijk geworden. Misschien was er wel te weinig benzine in Ulaan Baator. Dat we veel te laat op Moskou landden maakte mij niet uit. Ik vloog toch pas om 20.10 uur verder maar een groot aantal Fransen en Italianen was zwaar de klos.
We landden precies op tijd op Schiphol waar Marijke me stond op te wachten. Om even na twaalf uur waren we thuis. Marijke had bubbels koud gezet en die gingen er van harte in.
En nu zit ik mijn jetlag te verwerken. Ik krijg op de verkeerde momenten slaap en, wat erger is, trek in een biertje. Maar dat zal wel overgaan. Deze week zijn er nog geen afspraken die komen volgende week weer.
Hiermee sluit ik dan de episode Mongolië voorlopig af. Wie weet komt er een vervolg. Als vakantiebestemming in elk geval. Ik heb met plezier het log gevuld want “wie schrijft, die blijft”. |
|
|
|
|
Verdwijnpunt
Terelj - Mongolië
|
22 Augustus 2008 | 14:33:11
|
Langzamerhand komt het punt om hier te verdwijnen steeds nader. Zondag ga ik naar UB en blijf daar een nachtje in het Dreamhotel . Maandagmorgen word ik naar het vliegveld gebracht en om half negen vlieg ik weg.
Dan zit de klus er hier op. Maar eerst nog de Goodbye-party. Ik ga koken voor de club hier, een soort Italiaans en ijs met vers fruit toe. Hoe treurig ook, voor hen is dat een ware verrassing. Na het eten zingen en dan dansen. Ik kijk er naar uit.
Ik heb voor hen voor de koude wintermaanden een aantal films laten meebrengen. Ze moeten hier met elkaar de winter door.
“Was je verblijf daar succesvol?” Hoor is sommigen vragen. De tijd zal het leren. Het zijn maar kleine stapjes die er in het grote plan gezet worden. De neiging om het gewoon weer te doen als vroeger is groot. Dat was al na mijn weekje in de woestijn. Desondanks was het een geweldige ervaring. Het is een onbeschrijflijk mooi land met een prachtige bevolking die zich werkelijk nergens druk om maakt. Een relativering van onze overspannen samenleving.
“Zou je volgend jaar weer willen?” Hoor ik anderen vragen. Zoals ik er nu tegenaan kijk wel. Maar daar ga ik niet alleen over. Hangt ook van de evaluatie af. En verder leef ik in Nederland niet alleen.
Ik zal het hier missen. Het uitzicht op dit moment: Op dit moment lopen er z’n 300 schapen voorbij van de Nomad aan de overkant. Ook zo’n 50 koeien. De bergen aan de overkant zakken in de schaduw. Een ruiter gaat in galop voorbij. Hij staat in de stijgbeugels en houdt zich ogenschijnlijk nauwelijks vast.
In de ger aan de overkant, een kilometer verderop, wordt de kachel opgestookt, waarschijnlijk voor het eten maar ook tegen de kou. De eerste nachtvorst wordt hier al verwacht.
Het groen begint hier alweer lelijk te verkleuren. De gele en bruine plekken worden met de dag groter en de eerste hagel, sinds begin juli is vanmiddag al weer gevallen. Verder heerst er rust.
Ik kan het land als vakantieland van harte aanbevelen. Je moet wel van reizen en trekken houden. Op je krent in het resort zitten is er niet bij, het kan wel maar dan ben je gauw uitgekeken. Een rondje zwemmen in het zwembad en dan weer verknetteren in de zon. Je kunt er voor kiezen.
Met een (oude) auto de woestijn in, zandhappen, avontuur, hitte, onvergetelijke vergezichten. Verblijf bij Nomaden, mee-eten met hun schamele pot. Je kunt er voor kiezen om in het viersterren hotel in UB te gaan zitten maar dan mis je wat. Een beetje geduld, wat incasseringsvermogen en je komt een heel eind verder het land in. Het is nog ongerept, de mensen ook.
’s Avonds in UB in “The Irish Pub” of het “Brauhaus” waar the happy few zich verzamelt. Je kijkt je ogen uit. ’s Morgens ontbijten of een echte kop koffie in CA (café 020 voor wie het woord niet uit de bek kan krijgen). Zo kom je je tijd wel door.
Ik zelf ben van plan om de noordelijke en westelijke kant van Mongolië ook te gaan bekijken. Natuurlijk in het gezelschap van Marijke. Ik weet de weg intussen maar de spraak zal ik wel nooit onder de knie krijgen.
In het resort verbleven de afgelopen dagen zo’n 60 christenen van een Amerikaans aandoende religieuze groepering, veel gezang en halleluja. Maar verder rustig, op de disco en karaoke na. Christen of niet, karaoke moet er zijn. En waarom moet dat altijd zo vals?? Je zou er voor van ’t kruis afstappen en het verbieden. Maar ze zuipen niet zo liederlijk dus dat is wel weer gunstig.
De stroom van Nederlanders die met de trein hier aankomen lijkt wat op te drogen. De Olympische Spelen en de zonsverduistering hebben de boel wat door elkaar gegooid. Er waren leuke groepen en natuurlijk ook minder leuke groepen hier op bezoek. De meeste mensen hadden hier meer dan goed weer, maar er was ook een enkele regendag en dan heb je pech. Maar die haalden het in de avond in de bar weer in. Sommigen annuleerden hun excursiedag in UB om hier maar langer te kunnen zijn en verlieten met tranen in de ogen het resort en het land.
Een aantal mensen houdt mij op de hoogte van het verdere verloopvan hun reis, van anderen hoor je nooit meer wat.
Voorlopig lijkt dit mijn laatste berichtje op het log. Misschien komt er nog wat over de terugvlucht. Die gaat via Aeroflot met een Tjoepolev. Wie weet wat dat voor interessante verhalen nog oplevert.
Het vervolg of de rest van mijn verhalen hoor je wel mondeling. Hoewel… vanaf 12 september zit ik weer in Zeeland, Op ’t Oefje, heel wat anders maar ook erg leuk.
Heel veel keren is mijn log bezocht. 600 keer in juli, 334 keer tot nu toe in augustus. Dank voor jullie belangstelling, aandacht en leuke reacties, hier op het log of per e-mail. Dank wedermaals.
|
|
|
|
Straatkinderen
Terelj - Mongolië
|
14 Augustus 2008 | 16:05:12
|
Eén van de bijverschijnselen van een grote stad in een arm land is de straatkinderen. Ulaan Bataar is daarop geen uitzondering. Het juiste aantal is onbekend maar het moeten er nog vele honderden zijn. Een aantal van hen wordt door een paar organisaties opgevangen.
Met één van die organisaties onderhoudt het Tiararesort kontakten. Wekelijks komt een aantal kinderen naar het resort om er een korte voorstelling te geven. Er worden liedjes gezongen en dansjes gedaan. Het is een van de leukste en aandoenlijkste momenten in de week. Bij de aankondiging zeg ik dan ook altijd dat de kinderen niet mee naar huis mogen worden genomen. Het doel van de voorstelling is, in alle eenvoud, de mensen te wijzen op de souvenirs die door de oudere kinderen van het project gemaakt zijn. Deze zijn in de souvenirshop te koop en de winst komt ten goede aan het project. Ook gaat de pot waarin een donatie kan worden gedaan onbelemmerd rond.
De meeste gasten vinden de voorstelling erg leuk en vinden het geen slecht idee ook de andere kant van dit prachtige land te belichten. Het is ook een realiteit.
Ik schreef al eerder op dit blog over de omstandigheden waaronder de mensen leven in Mongolië, met name in Ulaan Bataar. Veel mensen wonen nog in een ger die niet aangesloten is op de drinkwaterleiding of riolering. De omstandigheden, met name in de winter, zijn erbarmelijk, temperaturen tot - 45⁰ C zijn geen uitzondering. De stad is dan vergeven van de smog door de duizenden kacheltjes waarin van alles gestookt worden. Er is veel werkloosheid en dat leidt weer tot alcoholisme, met alle gevolgen van dien.
Door allerlei omstandigheden komen kinderen op straat terecht, soms hele gezinnen. Ze moeten bedelen en brengen de nacht door in portieken of in holen onder de grond waar het nog warm is door de buizen van de stadverwarming. Vaak worden ze opgejaagd, door de politie of buurtbewoners die de overlast zat zijn. Soms worden kinderen (seksueel) misbruikt.
Een Nederlandse vrouw heeft zich de problemen van deze kinderen, soms hele gezinnen aangetrokken en is een project voor de opvang van hen gestart. Op een aantal plaatsen in Ulaan Baator worden de kinderen nu opgevangen. Soms in een appartement of op een stukje grond in een ger in de sub-urbs. Op dit moment worden er een kleine 50 kinderen op deze manier opgevangen.
De kinderen zijn echte snoepies. De leiding overigens ook. Vol overgave doen ze hun stukje en hun liedjes. Je houdt er nauwelijks de ogen bij droog. Ze zijn daarbij ook nog eens in traditionele kleding gehuld. Een feest om te zien.
Ik had het genoegen een dag met hen door te brengen op het terrein waar een aantal gers en een stenen gebouw onderkomen biedt. Ze hebben daar hun voorstelling nog een keer in het klein overgedaan en zelfs hun grote broer deed mee. Een deel stamt uit een muzikale familie en tenslotte liet moeder haar gitaar halen en werd er met elkaar gezongen en gespeeld. Twee kinderen, broer en zus hebben echt het talent om artiest te worden.
Allemaal mooi en aardig, maar waar het om gaat is dat hen een beter leven wordt gegeven. En die pogingen lijken succesvol. De kinderen wonen nu in een beschermende omgeving, ze gaan naar school en er is structuur in hun leven. En ze hebben vooral lol, (in het leven).
Een verhaal dat ook op de website staat:
Een tijdje geleden kwam een meisje vragen of zij en haar vijf broertjes en zusjes bij ons konden komen wonen. Ze vertelde dat ze wel een moeder had maar die was ziekelijk en ze hadden geen plaats om te wonen. Ze woonden tijdelijk bij een andere familie in een klein kamertje en ze moesten daar weg en zouden op straat terecht komen.
We zijn op onderzoek gegaan en de moeder vertelde een dramatisch verhaal: De vader van vijf kinderen was een alcohol verslaafde en erg wreed voor moeder en kinderen. Hij is enkele jaren geleden overleden. Moeder wilde iets zakelijks beginnen en leende geld. Omdat ze ziekelijk werd had ze het geld nodig voor dokter en medicijnen. Ze kon het geld niet terug betalen en daarom kwam ze voor twee jaar in de gevangenis en de vijf kinderen werden over verschillende staatsopvanghuizen verdeeld. Daar is een van de jongens zo op zijn hoofd geslagen dat hij licht verstandelijk gehandicapt is. Moeder heeft een tijdje een relatie met een andere man gehad en daaruit is het laatste kind geboren. Deze man komt zo nu en dan maar hij slaat de kinderen heel erg en hij is ook altijd dronken.
Moeder is bang dat ze gauw zal sterven en ze wilde haar kinderen goed verzorgd achterlaten en daarom vroeg ze of wij voor hen wilden zorgen. Ze is heel gek op haar kinderen en ze vond het heel erg haar kinderen weg te sturen. We hebben haar een ger en een plaatsje op één van onze haschaas gegeven. Ik heb zelden een familie gezien die zo blij was. Van het geld verdiend is met de verkoop van kettingen e.d. en van enkele giften konden we een ger voor hen kopen met inrichting. Het is zo'n goed gezin en we zijn zo blij dat we hen konden helpen. De moeder heeft nier- en leverproblemen maar met goede medische hulp zal ze wel een stuk op knappen.
En waar leidt dit stukje dan verder toe:
Postbank nr: 8209919 t.n.v. Asian Foundation te Rotterdam.
Rabobank nr: 31.31.17.888 t.n.v. Asian Foundation te Rotterdam.
Een ding weet ik zeker, elke Euro die op deze rekeningen wordt gestort komt voor 100% bij het project terecht. Geen overhead, geen directiekosten.
|
|
|
|
De Gobi expeditie
Terelj - Mongolië
|
09 Augustus 2008 | 16:13:28
|
Het is een tocht waar ik toch wel met veel belangstelling naar heb uitgezien. 7 dagen weg, met onbekenden in een bus. Je weet nooit wie je aantreft. De onbegaanbaarheid van de wegen was me al bekend vanuit de ervaringen met de reis naar Kharkhorin in mei van dit jaar. Veel hobbelen, hitte, zand en stof. Kortom toch wel spannend, niet in de zin van gevaar maar wel de onbekendheid.
Ons gezelschap bestond uit Roelof, een bereisd man uit Koekenge (D), Dorien, vrouw van Daan uit Breda en Buya of Buyana, de gids uit Mongolië. Daan, twee jaar jonger dan ik bleek ook een “jongen van Zuid”. Rotterdam-Zuid wel te verstaan. Daan is nog aangetrouwde familie: zijn broer is getrouwd met de dochter van neef Adrie, van Ome Cor zal ik maar zeggen.
We hebben de week met plezier met elkaar doorgebracht, veel gelachen en plannen gesmeed voor een project in de toekomst. Een daarvan is de oprichting van de BV “Jongens van Zuid” met als doelstelling “slapend rijk worden”.
Jammer genoeg hadden Dorien en ik de eerste dagen last van buikloop, diarree dus en dat is lastig. Maar we knapten in de loop van de week op.
Op weg naar Ih Gazaryn Chuluu
Om 06.00 uur vertrokken we met de bus vanuit het resort naar UB. Om half 11 weg uit UB, we moesten eerst nog wat boodschappen doen, vooral water, en geld halen.
De eerste stop was bij een desolaat maar wel leuk wegrestaurant voor de lunch. De kwaliteit ervan was volgens de anderen redelijk maar voor mij geen vlees, dus alleen maar rijst. Geen probleem want ik was toch aan de diarree. Na zo’n 100 km gingen we van de grote weg af, de woestijn in. Vanaf dat moment ging de auto haperen en moesten we 37 keer stoppen om de motor opnieuw te starten. De brandstofpomp werkte niet goed. De chauffeur wist er blijkbaar van want die had nog 3 andere eveneens kapotte pompen achterin liggen. Hij bleek dus willens en wetens met een defecte auto te zijn vertrokken. Af en toe verving hij een kapotte pomp voor een andere kapotte pomp. De reden hiervan ontging me volledig. Om een uur of 7 waren we op de plaats van bestemming. Het gerkamp was mooi, schoon en aangenaam. Van de schitterende omgeving hebben we helaas maar weinig gezien door de vertragingen. Het is een gebied met rotsformaties die eigenlijk alleen maar op de zeebodem voorkomen. Een gebied van 30 x 10 km. Ik heb er in ieder geval springbokken gezien, heel even maar, maar toch.
Het diner was goed, de wodka voor het slapen gaan ook. Om 10 uur ging het licht uit.
Richting Tsogt ovoo (spreek uit: stog`awaa)
Opgestaan om 6.30 uur, ontbijt om 7 uur, vertrek om 7.30 uur, een strak spoorboekje. De chauffeur verklaarde dat de auto was gerepareerd. De eerste kilometers gingen prima maar daarna zijn we 67 (zeven en zestig!!) keer gestopt om de motor opnieuw te starten. Af en toe werd de pomp weer vervangen door een andere. Alsof door godsgenade de andere kapotte pomp plotseling gerepareerd zou zijn. De temperatuur liep in de middag op tot boven de 37° C. Er was vrijwel de gehele route geen telefonisch bereik dus hulp van buitenaf was ook niet in te roepen. Met elkaar hebben we besloten dat we hoe dan ook morgen niet meer in deze bus stappen. Natuurlijk begrijpen wij ook wel dat er niet overal in de woestijn busjes staan te wachten op gestrande toeristen maar het is een afweging over het nemen van risico's en wij gaan niet verder met deze bus tenzij hij naar ons oordeel voldoende gerepareerd is.
Met de chauffeur viel op geen enkele manier te communiceren, wellicht is de man licht autistisch, hij vertoonde geen enkele emotie terwijl hij toch de afgelopen dagen zo’n 100 keer de bus uit gestapt was, de motorkap open, brandstofpomp oppompen, motorkap dicht, motor starten, gas geven met de hand, motor laten loeien, weer instappen. Gemiddeld 2,9 kilometer rijden, de motor slaat weer af, uitstappen enz. enz. Wel heel bijzonder.
Over de hele linie genomen viel het gemiddelde humeur in de bus wel mee. We hebben de 50e stop met een slokje wodka gevierd en er verder maar het beste van gemaakt. Ook de gids hebben we maar een beetje op sleeptouw genomen, die zat zich ernstig zorgen te maken.
Intussen hadden ik bedacht om een dag langer in Dalanzaged te blijven in ruil met Kharkhorin, om een beetje op adem te komen en ruim de gelegenheid te hebben wat van de omgeving te zien. (Zeker als we verder zouden moeten met die kapotte bus.) Dat werd nog een punt van onderhandeling.
Toen we ongeveer op de plaats van bestemming waren viel het nog niet mee om de Nomads te vinden. Kwam dat omdat ze zich hadden verplaatst? Om ongeveer 6 uur hadden we ze gevonden. (Tien en een half uur over ± 200 km, geen slechte prestatie.) De ontvangst was hartelijk en we waren toch nog op tijd voor de zonsverduistering, zo'n 90 %. Weliswaar geen 100% maar het blijft een bijzondere gebeurtenis. Aan de Nomads zou het helemaal voorbij gegaan zijn maar dankzij mijn lasbril werd het ook voor hen een succes. Ze waren net bezig de geiten en de kamelen te melken. Het eten was eenvoudig maar smakelijk, voor mij gewoon weer rijst want de buikloop blijft gaande.
De gids bleef de hele avond bellen met de reisorganisatie over de bus en ons plan om langer in Dazlanzalgad te blijven. Halverwege de avond kwam zij opgelucht melden dat er een andere bus geregeld kon worden en dat ze akkoord gingen met mijn voorstel om programma te wijzigen. Twee dagen in Dalazagad in ruil met de laatste nacht. Dat kwam hen om andere redenen ook beter uit. De gids, Buya, en wij gingen min of meer gerustgesteld met een wodka op de nacht in.
Het licht ging niet uit want dat was er eenvoudigweg niet. Wel een ongelooflijk heldere sterrenhemel. Echt donker wordt het niet, ook al is er geen maan. Naar zo’n sterrenhemel kun je uren blijven kijken.
Op weg naar Dalanzadgad
Om 7 uur opgestaan want we zouden om 8 uur weggaan. Aan onze bus werd al tijden gesleuteld en Buyana kwam met het bericht dat we met de oude Russische bus van de Nomads verder zouden reizen want de reparatie van onze bus leidde niet tot een goed resultaat. Zelfs onze chauffeur vertrouwde het niet meer en durfde de verantwoordelijkheid niet aan.
We vertrokken om 10 uur. De reis met deze bus, de 3580 OMA, was een belevenis. (Oma heeft vooral ook met de leeftijd van de bus te maken.) Met z'n vieren op een loszittende bank ergens in het midden van de bus, achterin de bagage en de zoon van de Nomad achter het stuur. Hij hield onverminderd 60 km/u op de teller op een weg die nauwelijks meer dan een karrenspoor was. We moesten ons met uiterste inspanning aan beugels en raampjes vasthouden om niet ordeloos door de bus geslingerd te worden. Gelukkig nam onze chauffeur het stuur na een uur over en reden we in een wat rustiger tempo verder.
We lunchten in Danzalangad, goed volgens de anderen. Ik beperkte me tot een beetje brood. Om een uur of 3 waren we in het gerkamp. Prima, schoon, (koude) douche, bar-ger, vriendelijke meisjes. Het diner was ook goed en we hebben nog lang met Buya zitten praten. Glaasje wodka gedronken en naar bed. Het lijkt vooralsnog een goed plan om hier een extra dag te blijven. We kunnen nu wat bijkomen en morgen de hele dag de bergen in.
De Adelaarsvallei
Goed ontbijt en weg, lunchpakket mee. Er was weer een andere bus, ook weer een Russische, de 50-50 OMA. Schitterende tocht omhoog naar een museum. Vandaar een kloof in. Eerst een eindje met het busje, daarna een paar kilometerlopen. Buya en ik met het paardje, de anderen te voet. Schitterende kloof waar nog een beetje ijs lag.
Op de terugweg begaf de remleiding van het busje (de 50-50 OMA) het. Zonder remmen, op de motor de berg af heeft ook wel wat. Stoppen doe je dan door tegen een helling op te rijden en dan vlug de handrem aan te trekken als je stilstaat, dus net voor het achteruit rijden begint. Overigens geen moment een onveilig gevoel gehad, ander verkeer was er toch niet.
Terug in het kamp weer lekker (koud) gedoucht daarna gegeten, de vego's kregen een bordje soep en wat brood, verder niks. Waarschijnlijk als represaille omdat we nogal vaak wat terug hadden gegeven, maar dat kwam weer door de aanhoudende buikloop.
Overigens waaide het daar de hele tijd ongelooflijk hard, zeker kracht 5/6.
Tsagaan Ovoo
De bus was de volgende ochtend weer weer gerepareerd. Dat is het voordeel van zo’n OMA, de meeste elektronica zit in de radio en dat geeft niet als die kapot gaat. De rest kun je tamelijk eenvoudig repareren.
Na een uurtje rijden kwamen we bij toeval langs een soort paarden festival waar we de aankomst van een paardenrace hebben afgewacht. Was erg leuk om bij te wonen, de opwinding als ze er aan komen. De race gaat over zo’n 25 km. De paarden worden bereden door kinderen, meestal jongens en enkele meisjes van een jaar of vijf, die zijn het lichtst.
De paarden, daar gaat het om, dat die kinderen ook doodmoe zijn geeft niet, die kregen een cola. Nee, de paarden, die worden afgeschuimd, opgedroogd, vertroeteld. Mooie foto’s en een filmpje kunnen maken.
Verderop weer even gestopt bij de plaats waar de dinosaurussen zijn gevonden. Daar heb ik een botje uit de vinger van een dinosaurus gekocht, 70 miljoen jaar oud. Net als Boudewijn Büch met zijn botje van de dodo. Alleen die van mij is echt!
Een eindje verder bij een meertje gestopt voor de lunch. Erg mooie plek waar kamelen en geiten stonden te drinken. Na de lunch verder, de temperatuur liep in de loop van de middag op tot 42° C buiten en 45° C in de auto.
Om een uur of 5 waren we in het gerkamp. Bier gedronken en gedoucht en gegeten. Weer een goede maaltijd. Deze keer geen wodka gedronken maar bier. Je verliest ongelooflijk veel vocht met die hitte en dat moet worden aangevuld. Ik hoefde die dag maar één keer te plassen. En, mijn buikloop schijnt ook over te zijn.
Naar Kharkhorin
Geen bezienswaardigheden gezien onderweg. Om kwart over 2 waren we in Kharkhorin. Om half vier vertrokken de anderen voor een bezoek aan het klooster (oude hoofdstad). Ik ben niet meegegaan want ik had het al eerder gezien. Kon ik nog wat lezen en verder aan mijn verslag werken. Het diner was in de grootste Gertent ter wereld.
Terug naar Ulaa Baator
Het eerste deel van de weg asfalt, de laatste 125 km zandweg. Om 12 uur lunch. We reden hierna min of meer gelijk op met een ander busje en de chauffeurs hielden een soort wedstrijd. Ik heb gevraagd het kalmer aan te doen. Op zo'n 25 km voor UB stond de bus van Ajusj op ons te wachten. Onze oude bus kreeg in toenemende mate problemen met schakelen en Buya en de chauffeur vertrouwden hem niet meer in het drukke verkeer in UB. Al met al onze vierde bus. De rit verliep verder prima, eerst de spullen bij Buya thuis opgehaald en daarna naar het Dreamhotel (de lakens waren droog)
’s avonds hebben we een biertje gedronken in Café Amsterdam en daarna gegeten in Mongolië Barbeque en vervolgens koffie gedronken in weer Café Amsterdam. Daarna hebben we het restje wodka gedronken en afscheid genomen van de reisgenoten. Een korte evaluatie leerde ons dat we het goed met elkaar hebben getroffen en deze reis voor geen goud zouden hebben willen missen.
Tenslotte
Zoals gezegd, het was een fantastische belevenis om deze reis te maken. Jammer van de pech met de auto's. Daardoor is toch wel veel tijd verloren gegaan. Ook voor Buya, de gids bracht dat veel zorgen mee. Ze had dit nog nooit eerder zo meegemaakt. We hebben de ongemakken echter ruimschoots gecompenseerd. We hebben verschrikkelijk veel lol gehad en ons niet in het minst van ons goede humeur af laten brengen. |
|
|
|
Naar de Gobi dessert
Terelj - Mongolië
|
30 Juli 2008 | 10:32:02
|
Vanmorgen hoorde ik dat ik mee kan met de expeditie naar de Gobi woestijn.
Daar kijk ik erg naar uit, onder andere omdat 1 augustus de zonsverduistering hier overtrekt en daar zit ik dan een paar honderd kilometer dicterbij. Wie weet of het lukt om de chauffeur om te kopen.
de tocht voert ondermeer langs:
Gazaryn Chuluu
Tsogst Ovoo
Dalanzadgad en Yolyn Am
Tsagaan Ovoo
Kharkhorin (daar was ik al eens eerder)
Erdenesant
Ulaan Baator
Jullie weten dan waar ik ongeveer uithang.
Ik meld me weer als ik in de bewoonde wereld ben.
|
|
|
|
Mijn werk in het resort
Terelj - Mongolië
|
24 Juli 2008 | 04:26:16
|
In de vorige aflevering heb ik geschreven hoe het leven er in Mongolië aan toe gaat, in het groot. In het klein speelt dat leven zich ook zo af in het resort. Het Tiara resort is een jaar of vier geleden gestart met een aantal gertenten. In 2007 is er het hotel een twaalftal mountain villa’s bijgekomen.
Het resort is een joint-venture van Tiaratours en een Mongoolse partner.
Tiaratours organiseert oa. reizen met de Trans-Siberische / Mongoolse spoorlijn. Het concept is dat je je eigen reis kunt opbouwen. De meeste Nederlandse gasten komen hier op maandag aan en vertrekken weer op donderdagmorgen. Drie nachten dus. In de weekends heeft het resort veel gasten uit Ulaan Baator die het weekend buiten de stad willen doorbrengen. Soms zijn er groepen personeel van bedrijven. Ook maken veel Japanners en Koreanen gebruik van het resort.
De aantallen gasten kunnen oplopen tot meer dan 100, soms 150. Ook het terras trekt veel bezoekers. Dat het dan een drukte van belang is mag duidelijk zijn.
Er is op een aantal posten onderbezetting van het personeel en dan moeten alle zeilen worden bijgezet. We missen bijvoorbeeld een kok en een Handy-man.
Het personeel woont intern in een aantal bijgebouwen op het terrein want het dichtstbijzijnde plaatsje is nog altijd zo’n 15 km hier vandaan en de weg is niet best Een auto is voor de meesten volstrekt onbetaalbaar. Dat maakt dat het voor veel mensen onaantrekkelijk om hier te werken.
Het personeel is, op een paar, na onder de 25 jaar. Er zijn een paar stelletjes bij.
De meesten werken en wonen hier het hele jaar en werken zeven dagen per week, in het zomer seizoen soms meer dan 12 uur per dag.
Van de keuken en de house keeping is wel helder hoe ze werken, wat een aantal anderen precies wanneer doet is onduidelijk. Dat wordt veelal ingegeven door het moment. Van een dagelijkse structuur of een zekere planning is weinig sprake. Ook ontbreekt bij het management het technisch inzicht.
En toch functioneert het allemaal op de één of andere manier maar het verloopt nogal chaotisch.
Ik mag proberen daar enige structuur in aan te brengen.
De gebouwen zijn gebouwd onder een slecht gesternte. De aannemer die met de bouw was gestart was goed. Zijn hart niet en hij stierf hier op de steiger. De volgende aannemers waren locals en die hebben er maar wat van gemaakt. Dat wreekt zich natuurlijk en er is dringend groot onderhoud nodig. Dat wordt nu uitgevoerd, door het eigen personeel en door externe aannemers.
Ook hierin probeer ik wat orde te scheppen.
Ik tracht het management wat structuur bij te brengen. Soms met succes, soms ook niet. Het is vooral een kwestie van geduld en er is altijd wel wat: Het oproer en de noodtoestand, waardoor alle verkeer en transport werd ontregeld, Het Nadaamfestival, te veel regen of juist niet. Ook de overbelasting van het telefoonnetwerk is vaak problematisch.
Maar er worden kleine stapjes gezet. Het personeel heeft van de lokale eigenaren de opdracht gekregen naar mij te luisteren en mijn adviezen op te volgen. Zo niet, dan? Ja, wat dan eigenlijk?
Toch is het verblijf hier voor de gasten fantastisch. Eén van mijn initiatieven was het uitnodigen van de gasten na aankomst en nadat ze hun ger hadden bekeken, voor een kopje koffie, ontbijtje of een drankje.
Bij die ontvangst geven we een uitleg over de mogelijkheden hier en de activiteiten waar men aan deel kan nemen. Ik vertel de mensen dat ze hier in Mongolië zijn en dat ze niet in een vijf sterren tent zitten, dat ze vooral moeten genieten van de rust en het adembenemende landschap en er rekening mee moeten houden dat het even kan duren voordat ze geholpen worden of dat de hiking kan beginnen.
Die hiking is een verhaal apart. Er gaat een yakkar mee, dat is een kar waar een yak voor loopt. Die yak wordt aangedreven door een Nomad. Die denkt om kwart voor 10: “O ja, ik moet zo met de yakkar naar het hotel maar waar is mijn yak.?” Die kan wel een kilometer verderop staan, links of rechts? Soms is de Nomad wel op tijd maar dan heeft de kok de lunchpakketten nog niet klaar, dan wel heeft Bolorma, de gids, haar horloge niet om en weet niet dat ze om tien uur had moeten vertrekken en moet zich eerst nog verkleden. Mijn kreet: “Niet jakken.” komt hier dus uitstekend van pas. Op het moment dat we vertrekken komt de receptionist met het bericht dat er geen auto is om ons van de hiking terug te halen en dat we maar 9 kilometer teug moeten lopen. Nou, ik heb hem gezegd dat hij 5 uur de tijd heeft om een list te verzinnen en dat ik met de gasten niet terug kom lopen.
Overigens is de tocht schitterend. We leggen eerst aan bij een nomadenfamilie die uitleg geeft over het leven in een ger en hun bestaan. Dan lopen we een kilometer of wat met de jakkar, zeker niet jakken want het beest bepaalt het tempo. Na de lunch gaat de kar terug en moeten we op eigen kracht verder. We stijgen van 1.440 naar 1.699 meter en dan komen er nog 108 treden naar het boeddhistisch meditatiecentrum. Dat alleen al is een bezoek waard en de uitzichten vandaar zijn fantastisch. Als de temperatuur boven de 30⁰ C is, is de tocht loodzwaar dat geldt ook als er een onweersbui over je heen komt. De temperatuur zakt zo 10 graden.
Na terugkeer, overigens was er een auto geregeld, spreken sommige gasten spreken van “dankbaar dat we dit mee mogen maken.” Ik zelf vind dat ook en ga minimaals één keer in de week mee.
Ook bij dit soort zaken probeer ik wat orde te scheppen.
Van een personeelsbeleid is hier geen sprake. De meisjes biij voorbeeld van het restaurant werken zich uit de naad. Anderen, vaak de mannen maken, er zich gemakkelijk van af. Ik heb daar eens wat over gezegd en zowaar, ik zie ze elkaar helpen. De serveersters lopen niet meer na sluiting nog allen te dweilen. Vanuit het management is daar maar weinig aandacht voor. Ook hier probeer ik wat te doen.
En dan is er het onderhoud van het zwembad, de fietsen, de auto, het terras etc. etc. Onderin het hotel is er nog een hele wereld. De wasserij, de machinekamer, de garage het hok van de timmerlieden en de elektricien en daar zitten ook allerlei mensen.
Soms heeft het resort het karakter van Fawlty Towers, inclusief een Manuael en zeurende gasten. De manager heeft alle afleveringen al bekeken en herkent de vergelijkingen met de eigen situatie.
De gasten vertrekken hier in de meeste gevallen tevreden. Een aantal geeft zelfs aan liever hier te willen blijven dan weer verder te moeten reizen. Ik had zelf dezelfde ervaring en ben er gelukkig weer terug. De omgeving is, ik kan het niet vaak genoeg zeggen, schitterend, de lucht moet hier schoon zijn want mijn hoesten was de eerste dag al over. Er zijn hier geen achtergrondgeluiden en geen achtergrondlichten, wat een ongekende sterrenhemel te zien geeft. Eén (1) keer is het geluid van een helikopter gehoord en liep iedereen uit om te kijken wat dat nou toch was. De herdershond houdt de wacht bij de gertenten en hij houdt nauwkeurig bij wie wat doet. Hij loopt mee de berg over en wordt onrustig als de gasten ’s morgens vroeg naar de trein vertrekken. Er trekken ongekende kuddes paarden, schapen, koeien en kamelen voorbij. De Nomaden geven gratis ongekende staaltjes paardrijden te zien, bij het hoeden van de kudde. ’s Avond spelen we voetbal tegen de Hollanders die altijd winnen.
Met een klein beetje meer inspanning en een beetje planning en control zou het leven en werken hier in het resort zoveel gemakkelijker en plezieriger kunnen verlopen. En daar steek ik nou globaal mijn tijd en energie in.
|
|
|
|
The Mongolian way of life
Terelj - Mongolië
|
20 Juli 2008 | 05:24:03
|
Voor onze reis met de Trans-Siberische spoorlijn wist ik van het bestaan van Mongolië niet meer dan dat er in de 70er jaren grensconflicten waren met China en dat de dapperste vechters van het Russische leger in de tweede wereld oorlog, de Mongolen waren.
Ik heb intussen wat meer informatie.
De Mongolen hebben een eeuwen oude geschiedenis. Al in de oude tijden werden er Turks sprekende stammen aangetroffen. De Hunnen kwamen er vandaan en die leidden de val van het Romijnse Rijk in. De restanten in de taal vind je terug in het Hongaars en het Fins. De vraag is of de Turken naar Mongolië gingen of de Mongolen naar Turkije. Ik denk het laatste. (De Turken werden pas eind jaren 60 in de vorige eeuw reislustig. )
In 1206 stichtte Chinggis Khaan de Staat Mongolië.
In 1939 viel Japan Mongolië binnen en met de steun van de Russen werden die er weer uitgegooid. De Russen bleven om Mongolië te “beschermen”. Dat hebben ze volgehouden tot 1989. Toen werd de ene dictatuur ingeruild voor een andere en dankzij vreedzame demonstraties ontstond er in 1991 een ware democratie met echte politieke partijen vrije verkiezingen. De laatste verkiezingen waren op 29 juni en de uitslag hiervan leidden op 2 juli tot voor Mongolië ongekend hevige rellen. Gelukkig maar voor 1 dag en de meeste Mongolen spreken er schande van dat dat in hun land kon gebeuren.
Tot zover de korte geschiedenis er valt natuurlijk veel meer te vertellen maar dat zoek je maar zelf op.
De sovjet aanwezigheid is de ene grote invloed, het boeddhisme de andere. Die twee invloeden zijn waarschijnlijk van groot belang op het dagelijkse leven. Het boeddhisme streeft geen materiële welvaart na en het Russische systeem maakt dat alles van te voren beschreven en vastgesteld moet zijn. Bij voorbeeld:
Verven is een beweging met een kwast waarbij een bepaalde substantie op een bepaald oppervlakte moet worden aangebracht. De kleur is bekend, meestal somber, grijs bij voorbeeld. Het te gebruiken materiaal is ook wel duidelijk, een kwast of een rollertje. De schilder, of wat daar voor doorgaat, start het werk om 7.00 uur en is klaar om 23.30 uur. De laatste vier uur heeft hij in het donker geschilderd. Ik vraag de volgende ochtend wanneer de man de tweede helft komt schilderen want het geverfde zit vol heilige dagen en de schilder wordt gebeld die vervolgens de heilige dagen bij schildert. Het geheel kent nu lichte en donkere vlekken en het overgeslagen deel is nog altijd wit.
De rode kast van de brandslang is nu ook gedeeltelijk grijs en ik vraag de manager wanneer het nu in zijn geheel een keer wordt afgemaakt. Nou waarschijnlijk niet want de man is al betaald en zal niet meer komen.
Zo gaat het in het klein en ook in het groot. De weg is opgeknapt, dat wil zeggen de gaten zijn volgegooid met een soort teer, maar de kwaliteit daarvan is niet beschreven dus na de eerste regenbui spoelt het teer weg en zijn de gaten er weer. Veel werk wordt met een ongelooflijke lompheid gedaan. Het terras open voor het trekken van een kabeltje, zand er over, stenen er op en klaar is keer. Het terras is naar de kloten en niemand kijkt er van op.
Er is een ongelooflijke apathie vooral bij de mannen. De zon gaat op en waarschijnlijk ook wel onder en wat zou je je druk maken? Gaat de auto kapot, dan maar verder zonder. Een afspraak nakomen? Ja er werd een schaap geslacht en daar moest ik even bij blijven kijken. Dat is toch niet zo erg, wat is nou een uurtje, ik ben er nu dus laten we nu maar praten.
Er is veel alcoholisme vooral bij de mannen. Veel vrouwen en kinderen zijn daar de dupe van.
Dat is ook gelijk het lichtpuntje. Veel vrouwen pikken dat niet meer. Vergelijk het met de vrouwen, niet alleen van sommige migrantengroepen, in Nederland: Zij gaan studeren, zij emanciperen en zoeken en krijgen belangrijke functies. Dat roept, net als in Nederland, weer negatieve reacties op bij die stomme mannen die alleen maar achter hun pik aan rennen.
Er wonen ongeveer 2,5 miljoen Mongolen in het land, 1,5 miljoen daarvan in Ulaan Baator. Een groot deel daarvan woont in een ger, een ronde tent. Om die ger wordt een afrastering geslagen en dat is dan mijn grond. De flats die er zijn zijn van stalinistische kwaliteit. Strak beton, meestal vier hoog, drie kamers een keuken, een balkon, douche en toilet. In de sloppenwijken is geen riolering. In de gers zijn ook geen toiletten. Het toilet is, wat wij zouden noemen een poepdoos boven een kuil. Is de kuil vol dan gooi je er zand over en je graaft een eindje verder weer een nieuw gat en daar zet je de doos weer op.
Het gemiddelde inkomen is tussen de 250.000 en 300.000 Tügrüüg per maand. Omgerekend is dat € 135 -162 per maand, of per jaar: € 1.620 – 2.000 per jaar. Er is een enorme inflatie, alles wordt duurder. Natuurlijk betaal je weinig of geen huur en belastingen. Maar alles is zeer beperkt of alleen voor de rijken beschikbaar. De maaltijd in de meeste gezinnen bestaat uit rijst, wat aardappelen, een paar tomaten en paprika’s. Soms is er kool. Ik trakteer een keer op sinaasappels, die zijn duurder dan een fles wodka. Kortom, het is gewoon een arm Aziatisch land maar wel heeft iedereen een telefoon en waarschijnlijk ook een tv. De rijken worden echter steeds rijker en de armen…..ach. Amerika roert hier zijn staart en daar krijgt men lucht van.
Ik spreek veel mensen, vooral vrouwen. Zij noemen het leven hier hard en zwaar. In alle opzichten, de sociale verhoudingen, de stijging van de kosten van levensonderhoud. De verslechtering van de voorzieningen, onderwijs, gezondheidszorg.
Het is een land met een bar klimaat. Winters met temperaturen van -35⁰ tot - 45⁰ C en zomers tussen de + 25⁰ en + 35⁰ C. In augustus begint de heerfts weer, eind september gaat het licht hier weer uit, als het ware, en pas in mei begint het weer ergens op te lijken. Eén van de waterbronnen hier op het resort was pas in de eerste week van juli ontdooid. Helaas bleek nu dat de leidingen kapot waren gevroren. Dat leidde weer tot een dag bruin/zwart water in het toiletgebouw en het terrein dat net weer glad was moet weer worden opengebroken om het lek te vinden.
De perm frost zit hier op 6 meter diepte.
Het is een groot land. 3.500 km Russische grens en 4.500 km Chinese grens. 1,6 miljoen km² , 47 keer groter dan Nederland. Het ligt op gemiddeld 900 meter hoogte, het resort waar ik verblijf op 1.450 meter.
Ik ben van dit land gaan houden. De ongekende schoonheid van het landschap. Ik vind het er geweldig. De mensen zijn er vriendelijk en voorkomend, altijd bereid je te helpen, ook al spreken ze geen woord buiten het land. Ze zijn gastvrij, beleefd. Op het platteland wat anders dan in de stad. Hier in het resort zijn we op elkaar aangewezen. Niks Tour de France, niks komkommernieuws, chaos bij de schoolboeken, rollator onder de trein, niks vierdaagse en al die andere belangrijke dingen. Ik mis het voor geen seconde.
Het personeelsfeest afgelopen vrijdag was hartverwarmend. Vrijdagavond is meestal een stille avond, wisselen van de gasten. We hadden een erg drukke week gehad en vanaf zaterdag wordt het de komende weken weer hartstikke druk. Eerst voetballen, dan volleybal en na het donker worden met elkaar een eenvoudige maaltijd,met drank in de naburige supermarkt, 10 km verderop, gekocht. Na de maaltijd met elkaar zingen, populaire Mongoolse liedjes. En toen was ik aan de beurt. Ik heb uitgelegd dat wij niet met elkaar zingen, dat doen we alleen met voetbal: Hup Holland Hup. (wat een stompzinnige alliteratie) Ze hebben zich er tranen om gelachen en roepen nu om beurten: “uup ollan uup. “ Daarna met elkaar dansen, tot een uur of half twee. Zelden zo’n genoeglijke avond meegemaakt.
Wat ik hier nu ongeveer voor werk doe beschrijf ik een volgende keer. |
|
|
|
Daar is tie weer
Terelj - Mongolië
|
12 Juli 2008 | 17:06:26
|
Het was al weer ruim een week geleden dat ik was schreef maar de tijd vliegt hier en ik moet ook veel persoonlijke mails beantwoorden en soms weet ik niet meer wat ik nou precies aan wie geschreven heb.
Bovendien moet eer ook af en toe gewerkt worden.
De afgelopen twee dagen was ik weer in UB en daar is de rust volledig weergekeerd. Veel Mongolen, ook de jongeren, spreken er schande van dat de boel vorige week zo uit de hand is gelopen.
Ik was in UB ter gelegenheid van het Naadam festival. Het kan ook zijn Naadaam of Nadaam, afhankelijk van wie het schrijft. Wat dat aangaat lijkt het veel op het Zeuvenbergs. Het is een feest waar iedereen naar uitkijkt. Laten we zeggen zoals naar het Carnaval. Ongeveer een week van te voren is iedereen er mee bezig, Tijdens het Naadam is iedereen onaanspreekbaar en daarna duurt het weer even voordat iedereeen weer op gang is.
Het feest wordt op vrijdagmorgen geopend met een ceremonie in het stadion. Er worden folkloristische dansen uitgevoerd, er wordt het volkslied gezongen en opvouwmeisjes zitten op een soort bloem en vouwen zich op en af. Er komt een koppel paarden (klappen) die rijden een rondje. De ruiters stappen af (klappen) en doen iets onduidelijks (klappen) en stijgen weer op en vertrekken (veel klappen) enz.
Men roept en klapt voor alles dat beweegt en hier en daar slaan ze elkaar op de bek want er wordt niks gedronken en dan lopen de gemoederen gauw op. Als de president gesproken heeft (klappen) begint het worstelen en dat was afgelopen voordat ik in de gaten had dat het begonnen was. Eén dikke blote man man had het blijkbaar gewonnen want hij kreeg veel applaus. (klappen.)
Met ongeveer 10.000 anderen liepen we naar het boogschieten waar er al 20.000 waren. Net als het verkeer leek mij de organisatie nogal chaotisch. Zonder enige merkbare volgorde schoot deze of gene man een pijl in de richting van een bord. maar wat de uitslag van het schot was of wie er op kop lag was onduidelijk. Maar die andere 29.999 vonden het allemaal machtig interessant.
Daarna naar het enkle bone shooting. Dat was minstens zo onduidelijk. Mannen, natuurlijk, zitten met een plankje van ongeveer 15x3 cm in hun hand en pieken, als bij knikkeren een plat stukje bot naar een doel op ongeveer 5 meter afstand. Dat doel is een botje uit een schapenpoot. (dat kennen wij als bikkel, op een schilderij van Ruijsdael wordt dat nog afgebeeld) Hoe het spel verloopt en wat de puntentelling is zal voor mij wel in raadselen gehuld blijven. Er waren wel 10.000 bezoekers voor.
Na de lunch gingen we naar de paardenrece. Die gaat over 25 km. Een uur heen over de steppen (voor Marijke richting Kharkhurum, daar waar ongeveer de weg ophoudt.) voor anderen spreek uit als karkoerm. Er waren naar schatting 100.000 mensen. Na een half uurtje zagen we een stofwolk en nog een kwartier daarna kwamen de eerste paarden voorbij. De allereerste zonder ruiter. Wie er op kop lag wist niemend en wie er gewonnen heeft weet ik ook niet. Toen de stofwolken opgetokken waren lag er wel een dood paard.
Dat gaf meer opwinding dan de race en daardoor waren we toch weer vrij vlug in UB terug.
Waar al die opwinding nou goed voor is, is me volslagen onduidelijk. Maar het feest gaat wel wat dieper. Families ontmoeten elkaar, er wordt een schaap geslacht en op de barbecue gelegd, men drinkt wat met elkaar, vaak wat meer, en jongens en meisjes kunnen elkaar dan vragen. Ook wordt het steeds meer gezien als een korte vakantie. Het resort zit dan ook behoorlijk vol.
Ook bij mijn terugkeer bleek er sprake van een lichte anarchie onder het personeel. ook Naadam had hier toegeslagen. Vriendjes en vriendinnetjes waren uitgenodigd en bleken hier ook te overnachten. Ook hier werd bier genuttigd. Het bleef nog lang onrustig in het hotel. Ook een groot deel van de Mongoolse gasten was nog lang onrustig.
Vanmorgen duurde het nog lang voordat de boel op gang kwam. Behalve in het restaurant want dat gaat altijd door.
Over het werken in het resort de volgende keeer wat meer.
Groet voor zover, Eric |
|
|
|
Drooglegging
Terelj - Mongolië
|
03 Juli 2008 | 09:52:05
|
Beste allemaal,
Moet ik vroeg naar bed,krijg ik ook nogeens niks te drinken.
Een van de uitvloeisels van de noodtoestand is een absoluut verbod op alcohol.
Eten in een restaurant met een cola-tje.... Ook in het resort,waar ik intussen weer terug ben, is geen alcohol meer verkrijgbaar. De politie is zelfs hier wezen controleren.
De avondklok ging hier om 10 uur in. Wij zijn natuurlijk buiten gebleven tothalf 11 maar toen werd het duidelijk dat wij ook moesten opkrassen. Leek beter voor onze gezondheid dan wel de portemonnee. Alle tv zenders behalve de buitenladse en de staatsomroep waren uit de lucht. De staatsomroep zond paardensport uit. Heel actueel. Het was doodstil in de stad. Vroeg naar bed dus.
Om half zeven werd ik wakker van een enorm geronk. De tanks en panserwagens waren op de terugtocht en om 8 uur kwam het verkeer weer op gang. De rust lijkt te zijn weergekeerd.
Zondagnacht loopt denoodtoestand af. Ik moet dus zuinig aan doen met mijn noodvoorraad wodka. Niks aan te doen of zelf gaan stoken.
In Terelj was het uiteraard rustig. Een aantal gasten vertrok per kerende taxi en was zeer benieuwd naar wat zij zouden aantreffen en of het veilig zou zijn. Ik kon hen uiteraard geruststellen.
Kortom het waren enerverende dagen maar wel leuk om mee te maken.
Op dewebsite van BN/De Stem staat een filmpje van de journaliste. Ik was de cameraman,maar die komt helaas niet in beeld.
Genoeg weer voor vandaag.
Groeten maar weer,
Eric
|
|
|
|
Noodtoestand in Ulaan Baatar
Terelj - Mongolië
|
02 Juli 2008 | 11:03:22
|
Beste familie en vrienden,
Zo maak je nog eens wat mee.
Na een tamelijk druk weekend met de eigenaren en het managementteam van het resort ben ik dinsdagmorgen met een groep de zg. hyking tour in de bergen gaan maken. Een schitterende tocht die slechts door hevige onweersbuien werd onderbroken. Levens gevaarlijk natuurlijk op een open vlakte maar het was even niet anders. Aan het einde van de tocht is boedishtisch klooster op zo'n 1700 meter hoogte.
Ik ben daarna naar Ulaan Baatar (UB) vertrokken, samen met een journaliste van de Stem, Yolanda Sjoukes, en de manager van het resort. Ik moest naar UB om tickets en een kamer te regelen voor het grote feest hier volgende week.
We vielen bij aankomst met onze neus in de boter. Er waren geweldige rellen aan de gang, op en rond het grote plein. De verkiezingsuitslag zou zijn vervalst of een partij wil de macht. Nadag we hadden gegeten, voor Marijke in de "Mongolian Barbecue" zijn we naar het grote plein gegaan. Daar was een geweldige volksoploop die schreeuwde en brulde en over het plein liep te rennen. Achter het plein, voor Marijke aan de rechter kant als je met je neus naar Djngish staat waar kloppartijen en brandstichtingen. Auto's, gebouwen. plunderingen. We konden en wilden natuurlijk niet in de gevechten geraken en hebben in ons appartment tv gekeken. Die deden live verslag van de rellen.
Bij het ontbijt in Cafe Amstgerdam (ik krijk het woord nog steeds niet uit de bek) werd de nacht doorgenomen met een aantal mensen dat al langer in UB woont waarvan een met een vrouw uit UB. Een van de mensen daar is fotojournalist. Die had vannacht klappen opgelopen omdat hij foto's maakte van dingen die de politie niet bevielen. Hij was gelukkig slechts licht beschadigd in tegenstelling tot honderden gewonden en enkele doden, 4 ? 7 ? en 700 gevangenen. Een aantal gebouwen is afgebrand.
Het leven leek zijn gewone gang weer op te pakken. We zijn het boedishtisch klooster nog even gaan bekijken, ik vond dat we daar de vorige keer te weinig tijd voor hadden.
Terug op het terras blijk er toch veel meer gaande te zijn.
De noodtoestand uitgeroepen voor vier dagen,
avondklok ingesteld tussen 22.00 en 8.00 uur,
samenscholings verbod.
persvrijheid ingetrokken, alleen de staats tv zend uit.
wifi uit de lucht.
Yolanda en ik zijn een kijkje gaan nemen op de plaats van de rellen, Er is echt verschrikkelijk huisgehouden. veel afgebrande auto's en een aantal gebouwen echt tot de grand afgebrand. De politie is uiterst geirriteerd, foto's nemen is niet toegestaan, hoewel het van de een wel mag maar de ander krijgt echt een woede aanval en wil je toestel afnemen. (Ik moet dat helaas met mijn telefoontje doen want mij echte toestel ligt in het resort, ik zou alleen maar even heen en weer toch?)
Intussen , 16:45 uur loopt de stad vol met politie en miliatiren, gewapend met kalashnikovs. Pantserwagen op kruispunten, en veel, heel veel zwaar bewapende militairen op straat. De sfeer wordt er niet vriendelijker door.
Ik blijf vannacht in het appartement want Yolanda voelt zich daar wat unheimisch, zeker ook vanwege het uitgaansverbod. Zij vliegt vrijdagmorgen terug. Ik ga zeker morgen weer naar Terelj.
De toestand bij ons, in het appartement en rond cafe Amsterdam (voor Marijke 5 minuten lopen vanaf de Mongolian bbq) is volkomen veilig, niets aan de hand, een geweldige paradox met wat er vannacht achter het grote plein gaande was
Kijk, zo maak je nog eens wat mee. Vliegen met een Tjoepolev, rellen, noodtoestand.
Als het lukt houd ik jullie verder op de hoogte, zoniet dan tot de volgende keer uit het relaxte Terelj
Spannende groet,
Eric
|
|
|
|
|
|
